Historia Szkoły
Pierwszego września 1948 roku powstała w Łapanowie Publiczna Średnia Szkoła Zawodowa. Jej dyrektorem został Pan Jan Adamczyk, były kierownik szkoły podstawowej. Powstanie oraz dalszy rozwój szkoły wiązał się z aktywną działalnością miejscowego środowiska. W Łapanowie i jego okolicach było dużo młodzieży pochodzenia chłopskiego. Trudności finansowe wielu rodzin nie pozwalały na zakwaterowanie młodzieży w stancjach lub internatach. Dlatego szkoła ta była ogromną szansą dla młodzieży, przed którą otworzyła się możliwość awansu społecznego, możliwość pracy w przemyśle.W pierwszym roku do szkoły uczęszczało 40 uczniów tworząc jeden koedukacyjny oddział o specjalności krawiectwo ciężkie. Zajęcia praktyczne odbywały się w wynajętej sali w budynku obok szkoły, prowadził je Pan Władysław Zdebski. Naukę teorii w tym oddziale kontynuowali też uczniowie w zawodach: ślusarz, kowal, młynarz, którzy mieli załatwione prywatne praktyki zawodowe. Przez kilka pierwszych lat szkoła korzystała z bazy dydaktycznej szkoły podstawowej.
Pierwszym nauczycielem religii był ks. katecheta Kazimierz, Suder, który włączył się w życie kulturalne szkoły organizując z młodzieżą adaptację sztuk teatralnych. Później nauki religii uczył ks. Tadeusz Siepak, ówczesny proboszcz parafii Łapanów. Z roku na rok wprowadzane były nowe specjalności takie jak ślusarz, kowal, a liczba młodzieży stale wzrastała.
W 1952 roku szkołę dotychczas podległą Dyrekcji Okręgowej Szkolenia Zawodowego w Krakowie, przejął Centralny Zarząd Spółdzielczości Pracy, co spowodowało jej dalszą reorganizacje, polegającą na likwidacji krawiectwa ciężkiego, a podjęciu szkolenia w zawodach: ślusarz maszynowy, ślusarz maszyn rolniczych. Szkoła przyjęła nazwę Zasadniczej Szkoły Metalowej. Posiadała własnych nauczycieli, własny budżet i administrację. Dyrektorem został pan Michał Ujejski, który w zasadniczy sposób przyczynił się do przygotowania własnej bazy dydaktycznej i szkoleniowo produkcyjnej.
Szkole groziła likwidacja, dlatego dyrektor wraz z przewodniczącą Rady Narodowej w Łapanowie - panią Marią Halberda czynili starania o jej utrzymanie. Częste kontakty z władzami wojewódzkimi i centralnymi, zobowiązania rodziców i pracowników do organizowania czynów społecznych przy budowie warsztatów i szkoły przyniosły oczekiwany sukces. Zlikwidowane zostały okoliczne szkoły w Szczyrzycu, Dobczycach, Jaworznie, Czchowie, a maszyny i sprzęt stanowiący ich wyposażenie zostały przekazane szkole w Łapanowie. Dyrektor wraz z komitetem rodzicielskim i prezydium Gromadzkiej Rady Narodowej podejmował czyny społeczne na dużą skalę. Rodzice pomagali nie tylko pracą, dostarczali również materiały budowlane, takie jak: drzewo, cement, żwir.
Z myślą o znalezieniu środków na budowę szkoły nauczyciele i pracownicy stworzyli zespól teatralny, którego reżyserem był pan Józef Janik - polonista. Stroje były pożyczane z teatru, atrakcyjne afisze malował pan Marian Sutor. Przedstawienia (najczęściej komedie A. Fredry) wystawiane były w okolicznych wsiach.
Dzięki różnym akcjom i ofiarnej pracy dyrektora - Pana Michała Ujejskiego w 1953 roku oddany został do użytku budynek warsztatów szkolnych nakładem 150 tyś. złotych. W dwa lata później oddany został do użytku budynek szkolny. Na jego wykończenie pieniądze przeznaczył Centralny Związek Spółdzielczości Pracy. Uroczyste otwarcie szkoły odbyło się z udziałem władz szkolnych z Krakowa, Warszawy oraz całego środowiska. W budynku mieściły się cztery sale lekcyjne, świetlica, pokój nauczycielski, pomieszczenia na sekretariat, gabinet dyrektora oraz szatnia i kuchnia.
W związku z nowymi warunkami lokalowymi przyjęto trzyletni plan nauczania. Wprowadzone zostały nowe specjalności: ślusarz uniwersalny, kowal uniwersalny, krawiectwo lekkie. Zajęcia warsztatowe w specjalności krawiectwo lekkie odbywały się w świetlicy szkolnej zaadoptowanej na pracownię. Maszyny krawieckie przekazały Zakłady Odzieżowe "Yistula", część maszyn zostały zakupione na przez szkołę.
Młodzież dojeżdżała do szkoły przeważnie na rowerach po kamienisto - błotnistych drogach z odległości 15-20 km. Mimo braku środków lokomocji liczba uczniów stale wzrastała. W roku szkolnym 1958/59 było ich 152 w 6 oddziałach. W tym roku pan dyrektor Michał Ujejski ożenił się i przeniósł się do pracy w Krakowie, a jego następcą został Pan Józef Janik. Kierownikiem warsztatów był Pan Marian Sutor. Szkoła przyjęła nazwę Zasadniczej Szkoły Zawodowej. Pracowało w niej 13 nauczycieli (5 z wykształceniem średnim, 8 z innym). W szkole istniały następujące organizacje i koła: Samorząd Szkolny, Związek Młodzieży Wiejskiej, Spółdzielnia Uczniowska, od 1959 r. Koło Motoryzacyjne, Liga Przyjaciół Żołnierzy, Towarzystwo Przyjaźni Polsko-Radzieckiej. Pracowały także zespoły świetlicowe: muzyczny, teatralny, czytelniczy, dekoracyjny i chóralny.
Wszystkie organizacje i zespoły działały według opracowanych harmonogramów i własnych planów pracy a ich działalność była rejestrowana w dziennikach zajęć pozalekcyjnych. Organizacje młodzieżowe i zespoły świetlicowa przygotowywały programy artystyczne z okazji świat i uroczystości szkolnych, środowiskowych i państwowych. Młodzież aktywnie uczestniczyła w pracach społecznych na rzecz szkoły i środowiska. Samorząd organizował dyżury na korytarzach szkolnych. Liga Przyjaciół Żołnierza zorganizowała zawody konne, brała udział w zawodach kościuszkowskich.
W latach sześćdziesiątych władze szkolne dokonały przebudowy ustroju szkolnego. Podstawą prawną tej reformy stała się ustawa z dnia 15 lipca 1961 roku "O rozwoju systemu oświaty i wychowania". Reforma ta zakładała upowszechnienie nauczania w zakresie 8-klasowej szkoły podstawowej. Jej realizacja rozpoczęła się w roku szkolnym 1963/64 przez wprowadzenie nowych programów do klasy piątej, a w następnych latach do klas szóstej, siódmej i ósmej. Ustalając sieć ośmioklasowych szkół należało zmierzać do tego, by szkoła podstawowa miała dwa poziomy organizacyjne:
szkoły pełne realizujące program klas I-VIII
szkoły niepełne realizujące program klas I-IV, a w przypadkach uzasadnionych klas I-VI.
W związku z wyprowadzeniem tej reformy w roku szkolnym 1966/67 nie było naboru do klas pierwszych szkół średnich.
Ówczesna szkoła działała w oparciu o postulaty Plenum KG PZPR oraz zarządzenia Ministra Oświaty w sprawie organizacji pracy dydaktyczno - wychowawczej w szkołach, które były wydawane, co rok w Dziennikach Urzędowych Ministra Oświaty. Główną osnowa zadań ówczesnej szkoły był problem wychowania w szkole. Stosownie do instrukcji należało tak ustawić pracę nauczyciela, aby gwarantowała ona świadome kształtowanie światopoglądu ucznia i wiązała treści programowo - wychowawcze z życiem. "Sercem i mózgiem szkoły jest nauczyciel, jest on obrazem prac szkoły, dlatego pierwszorzędnym zadaniem szkoła jest rozszerzanie bezpośredniego kontaktu nauczycieli. Celem szkoły jest wychowanie młodego pokolenia świadomego swoich zadań w nowym socjalistycznym państwie".
Zadania te mocno akcentowane przez ówczesne władze prowadziły do stopniowego ograniczania i usuwania religii ze szkół. W 1961 roku decyzją KC PZPR usunięto religię ze wszystkich szkół. W tym też roku ukazało się zarządzenie Ministra Oświaty z dnia 19 sierpnia w sprawie prowadzenia punktów katechetycznych. Zarządzenie to powołując się na ustawę z dnia 15 lipca 1961 roku o rozwoju systemu oświaty i wychowania w celu udostępnienia nauczania religii tym dzieciom, których rodzice lub opiekunowie sobie tego życzą stwierdzało, że mogą być tworzone punkty katechetyczne. Punkty te mogły być tworzone i organizowane przez administratorów parafii (gmin wyznaniowych). Należało je organizować w kościołach lub innych pomieszczeniach parafialnych, o ile zapewnione zostaną odpowiednie warunki higieniczno-sanitarne.
Zajęcia nie mogły przekraczać dwóch godzin tygodniówko i kolidować z rozkładem zajęć szkolnych. Miały one być prowadzone przez duchownych, a w uzasadnionych przypadkach przez osoby świeckie. Prowadzący zajęcia religii powinien posiadać odpowiednie zezwolenie właściwego inspektoratu oświaty, a same punkty miały być zarejestrowane przez inspektoraty oświaty, które miały nad punktami nadzór. Z tytułu prowadzenia i kierowania punktami katechetycznymi na terenie parafii miała być wypłacana kwota 1000 złotych miesięcznie w oparciu o zawartą umowę. Księżom pracującym \v punktach katechetycznych miała być wypłacana zryczałtowana kwota po zawarciu umowy o pracę.
Tak, więc od roku 1961 w całym kraju mogła istnieć jedynie katechizacja przykościelna. Nie wszyscy pamiętają zmagania o nią. Władze PRL usuwając religię ze szkół chciały ją ograniczyć. Zarządzenia dotyczące istnienia punktów katechetycznych były, lecz zezwolenia na naukę religii były udzielane wybiórczo. Kościół polski nie ugiął się i nie pozwolił rządzić sobą w obrębie parafii i mimo zakazów władz, katechizacja była nadal prowadzona.
Tak też było w Łapanowie, gdzie nauka religii była prowadzona najpierw w budynku "organistówki", a później, dzięki staraniom księdza proboszcza Antoniego Byrdy wybudowany został Dom Katechetyczny, gdzie odbywały się lekcje religii. Księża kontaktowali się z dyrektorami szkoły i ustalali lekcje religii w dogodnym dla młodzieży czasie. Na naukę religii uczęszczało około 100% młodzieży naszej szkoły.
Lata sześćdziesiąte to lata wielkich rocznic i jubileuszy. Podczas posiedzenia Rady Pedagogicznej w grudniu 1963 roku dyrektor szkoły Pan J.Janik w wystąpieniu "Nasza szkoła świetle XX-letniego dorobku Polski Ludowej" powiedział między innymi:
"Program obchodów dwudziestolecia PRL został rozłożony na okres lat 1964-1965, w programie tym niektóre rocznice będą szczególnie obchodzone: święto l Maja, rocznica PKWN, dwudziestolecie reformy rolnej, 600-lecie UJ w Krakowie, itp. We wszystkich tych imprezach młodzież winna brać czynny udział. Na tle tych ogólnych przemian szczególnie wyraźnie rysują się zmiany na lepsze w naszej gromadzie, szkole. Szkoła nasza powstała w bardzo trudnych warunkach, a projekt jej założenia zrodził się w tutejszym społeczeństwie z chęci wydostania się z wiekowego zaniedbania napoili kulturalnym. Nie szczędzono wysiłku przy budowie najpierw warsztatów szkolnych a później budynku szkolnego. Od momentu powstania tej szkoły do dziś minęło już 15 lat. Lata te przyniosły ogromne zmiany na lepsze tak w sferze warunków materialnych, jak i w sposobach nauczania. Szkoła cieszy się dziś ogólnym uznaniem społeczeństwa, które podbudowane jest tym, ze kształci dobrych fachowców, z których wszyscy chętnie zatrudniani się w zakładach pracy otrzymując dobre wynagrodzenie. Dziś budynek szkolny jest już zbyt ciasny dla ciągle rosnącej liczby kandydatów do zdobycia zawodu, dlatego zrodziła się potrzeba rozbudowy szkoły. Społeczeństwo do tej propozycji odniosło się ze zrozumieniem deklarując na ten cel pomoc materialną w formie pieniężnej lub dostarczenia materiałów budowlanych".
Słowa wypowiedziane przez pana dyrektora Józefa Janika znalazły również szeroki oddźwięk wśród młodzieży, grona pedagogicznego i pracowników szkoły. W rozbudowę szkoły włączyła się młodzież pracując po lekcjach. Po lekcjach zostawali też nauczyciele, pracownicy by pełnić dyżury podczas pracy uczniów, a niejednokrotnie sami włączali się w tę pomoc. Dzięki olbrzymiemu zaangażowaniu się dyrektora, rodziców, nauczycieli, pracowników i uczniów szkoły oraz: dotacji Powiatowej Rady Narodowej w Bochni (200 000 złotych), świadczeń ludności łącznie z materiałami budowlanymi (100 000 złotych), dofinansowaniu do pełnej wartości kosztorysowej przez Kuratorium Okręgu Szkolnego w Krakowie; rozbudowa szkoły została zakończona łącznym nakładem 696 000 złotych.
8 stycznia 1966 roku do dobudowanej części budynku zostały przeniesione ze świetlicy warsztaty odzieżowe. Zajmowały one cztery sale. W dobudowanej części znajdował się również gabinet zastępcy kierownika warsztatów Funkcję tę pełniła Pani Krystyna Piechnik. Uruchomiona została też świetlica czynna w godzinach wieczornych. Poprawca warunków pracy wypłynęła na zmiany kierunków kształcenia i dostosowanie ich do potrzeb środowiska.
W roku szkolnym 1967/68 zostają do szkół zawodowych wyprowadzone nowe plany i programy nauczania. W klasach pierwszych rozpoczęli naukę uczniowie, którzy ukończyli klasę ósmą szkoły podstawkowej. Kuratorium Krakowskiego Okręgu Szkolnego w związku z realizacją nowych programów nauczania dało polecenie, by wszyscy nauczyciele bez względu na staż pracy pisali konspekty lekcyjne celem dokładniejszego przygotowania się do lekcji.
W 1969 roku, w związku z chorobą dyrektora szkoły pana J. Janika funkcję tę przejmuje Weronika Nowak. Szkoła liczy 302 uczniów uczących się w 9 oddziałach w następujących zawodach: ślusarz, kowal, krawiec damskiej odzieży lekkiej, tokarz. W szkole działają następujące organizacje i koła:
-ZMW
-LOK
-TPPR
-Samorząd Szkolny
-Spółdzielnia Uczniowska gp.
-PCK
-ZHP
-Koło Polonistyczne i Matematyczne
W ramach Rady Pedagogicznej działają komisje:
-Szkolna Społeczna Komisja Wychowawcza - przemianowana w 1970 roku na Zespół Wychowawców Klas i Zarząd Wychowawczy
-Komisja Przedmiotów Zawodowych - metal
-Komisja Przedmiotów Zawodowych - odzież
-Komisja Przedmiotów Ogólnokształcących
-Komisja Opieki nad Stancjami.
W zakresie poprawy warunków z inicjatywny pani dyr. W. Nowak wykonane zostało centralne ogrzewanie oraz remont starego budynku łącznym nakładem 420 000 zł. Utwardzona została również nawierzchnia podwórka szkolnego. Nawiązana została współpraca z Krakowską Fabryką Budowy Maszyn i Aparatury im. St. Szadkowskiego. Zakład ten przeznaczył na rozbudowę warsztatów kwotę l min. 400 tyś. zł. Rozpoczęto kształcenie młodzieży, zakład przekazał cztery tokarki dla warsztatów szkolnych. Absolwenci tego kierunku mieli być zatrudniani w uruchamianej \v Muchówce filii zakładów7 imienia Szadkowskiego. Dzięki staraniom pani dyrektor W. Nowak została zakupiona parcela pod rozbudowie warsztatów. Było to konieczne ze względu na dalszy wzrost liczby uczniów. W roku szkolnym 1972/73 w szkole uczyło sit; 378 milionów w 10 oddziałach w następujących zawodach:
-kowal
-ślusarz
-tokarz
-krawiec odzieży damskiej lekkiej
Z młodzieżą pracowało 23 nauczycieli ( 2 z wykształceniem wyższym, z półwyższym, pozostali ze średnim).
W roku szkolnym 1973/74 zostaje wprowadzona rozszerzona ocena ze sprawowania (wzorowe, wyróżniające, dobre, odpowiednie, nieodpowiednie), wyprowadzony zostaje obowiązek pracy społecznie użytecznej. Każdy uczeń ma przepracować 36 godzin, prowadzono, więc rejestr prac, a szczególne osiągnięcia w tym zakresie wypisywane były na świadectwach szkolnych.
W roku szkolnym 1973/74 zostaje wprowadzony "ceremoniał szkolny", którego celem było kształtowanie poszanowania dla symboli narodowych: godła, sztandaru i hymnu państwowego. Godło ma być umieszczone w salach lekcyjnych na najbardziej reprezentacyjnym miejscu. Flagę państwowa należało podnosić podczas:
-uroczystości rozpoczęcia i zakończenia roku szkolnego
-świąt państwowych
-rocznic upamiętniających historyczne wydarzenia w dziejach narodu
-oficjalnych wizyt członków partyjnych i państwowych.
Do pocztu sztandarowego wyznaczało się trzech lub pięciu wyróżniających się uczniów. Na uroczystościach młodzież winna odśpiewać hymn państwowy z należytą powagą przyjmując postawę zasadniczą, 1 uroczystość rozpoczęcia roku miała składać się z 3 części:
-oficjalnej
-artystycznej
-spotkania uczniów z wychowawcami klas.
Część oficjalna to:
-wysłuchanie przemówienia ministra Oświaty i Wychowania
-przedstawienie przez Dyrekcję szkoły głównych założeń planu pracy na bieżący rok
-przyrzeczenie uczniów klas pierwszych.
Tydzień pracy miał rozpocząć się apelem o godzinie 7.45, na którym zostaną przedstawione wytyczne do pracy oraz złożone zostaną meldunki z wykonanej przez młodzież pracy. Każda lekcja rozpoczynać się będzie od złożenia przez dyżurnego raportu o przygotowaniu młodzieży do lekcji.
Szkoła ma mieć własny hymn, który ma być śpiewany podczas apeli szkolnych, a także na uroczystościach szkolnych. Hymn naszej szkoły został ułożony pod kierunkiem opiekunki świetlicy Pani J. Łabędy. Oto jego treść:
"Nigdy nie splamimy szkoły imienia
Godności ucznia będziemy strzec
W chwilach radości, w momentach zwątpienia
Po twoją pomoc zawsze będziemy biec
Tyś miejscem pracy i źródłem radości
Choć troski tutaj nie mijają nas
My zwyciężymy wszystkie przeciwności
By dużo wiedzy wnieść w lepszy przyszły świat".
Zadaniem szkoły było również ujednolicenie ubioru młodzieży. Sprawą tą mieli zająć się wychowawcy klas.
W roku szkolnym 1974/75 dyrektorem szkoły zostaje mgr inż. Antoni Bielawski. Zastępcą dyrektora jest Weronika Nowak. Kierownikami warsztatów są: mgr E. Burek, K. Piechnik. W szkole uczy się 364 uczniów w 11 oddziałach. W zakresie poprawy warunków higieniczno-sanitarnych wykonane zostały:
-urządzenia sanitarne w budynku szkolnym
-połączono obie części budynku korytarzem
-adoptowano szatnie na jadalnię
-przeprowadzono również remont kapitalny placu przed budynkiem szkolnym.
Prace zostały wykonane kosztem 150 000 zł. ze środków budżetowych.
W czerwcu 1975 nastąpił podział administracyjny na 49 województwa Łapanów włączono do województwa tarnowskiego. W związku z dynamicznie czynionymi przez dyrektora staraniami Wojewódzka Komisja Planowania Gospodarczego wyraża zgodę na wprowadzenie do planu pięcioletniej rozbudowy warsztatów szkolnych kosztem 23 mln. złotych. W 1976 roku przeprowadzony został remont budynków: szkolnego i warsztatowego. Odnowiono również ich elewację. Zakupiono działkę pod budowlę obiektów sportowych, przygotowano dokumentację oraz zabezpieczono środki na budowę obiektów sportowych. Zlecono również opracowanie dokumentacji na budowlę warsztatów mechanicznych. Działania te wymagały od dyrektora A. Bielawskiego wbiciu starań. Dzięki dużej pomocy ze strony nauczycieli i młodzieży w roku szkolnym 1978/79 zostały oddane do użytku boiska sportowe wybudowane kosztem 1 mln. 333 tyś. złotych. Przy tej budowie młodzież pracowała około 3.000 roboczogodzin. Wykonane zostało również ogrodzenie obiektów sportowych i warsztatowych.
W roku szkolnym 1979/80 szkoła zmieniła nazwę na Zespół Szkół Zawodowych. W skład zespołu weszły:
-Zasadnicza Szkoła Zawodowa na podbudowie szkoły podstawowej
-Technikum Zawodowe dla Pracujących na podbudowie zasadniczej szkoły zawodowej
-Szkoła Przysposobienia do Zawodu na podbudowie VI klasy szkoły podstawowej
-Technikum Odzieżowe (od 1982 roku).
W Zespole Szkól Zawodowych pracowało 38 nauczycieli. W szkole działały następujące organizacje i koła:
-ZMW
-ZSMP
-TPPR
-PCK
-Samorząd Szkolny
-Zespół Taneczny
-Koło Matematyczne
-Koło Plastyczne.
Pierwszego września 1980 roku została oddana do użytku sala gimnastyczna, której część przeznaczono na halę warsztatowca do działu rolnik-mechanizator. Koszt obiektu wyniósł 3 min. 500 tyś. złotych.
24 kwietnia 1982 r. odbył się egzamin z przygotowania zawodowego dla uczniów Technikum Zawodowego dla Pracujących. Tytuł technika otrzymało wtedy 34 absolwentów. W dniach 10 i 11 maja 1982 roku odbył się pierwszy w historii szkolny egzamin dojrzałości.
Dyrektor mgr inż. A. Bielawski nie poprzestał na wielu wykonanych z jego inicjatywy zadaniach gospodarczych. W związku z rozszerzeniem kierunków kształcenia systematycznie wzrastała liczba uczniów chętnych do podjęcia nauki. Młodzież uczyła się w 2. lub 3 salach wynajętych w szkole podstawowej, a szkoła by podołać wyzwaniu, przy współpracy Komitetem Rodzicielskim, zakupiła autobus szkolny, który dowoził młodzież z gminy Trzciana - Żcgocina.
Młodzież dojeżdżała z odległych terenów różnymi środkami lokomocji, a wiele spośród niej mieszkało w prywatnych stancjach. Postanowiono, więc czynie starania o budowę internatu. Aby to przedsięwzięcie zrealizować, trzeba było najpierw wykupić działkę. Przylegająca do obiektów szkolnych parcela była własnością parafii Rzymsko - Katolickiej w Łapanowie. Ksiądz proboszcz Marcin Kuliga wyraził zgodę na jej sprzedaż. W 1980 roku Zespół Szkół Zawodowych w Łapanowie aktem notarialnym z 20 sierpnia nabył działkę budowlaną o powierzchni 59 arów. Parcela nr 204 była wcześniej terenem rolniczym, proboszcz parafii oddał ją kilku osobom w dzierżawę. Mimo, że umowa dzierżawy wygasała 5 października 1978 roku i nie przeprowadzono wznowienia, dzierżawcy nie zaprzestali jej użytkowania. Spory toczyły się przez 3 lata.
Dyrektor nawiązał współpracę z dyrekcją Kopalń Skalnych Surowców Drogowych we Wrocławiu - Zakład w Klęczanach. Dnia 30 kwietnia 1983 roku została spisana umowa w sprawie wspólnego przedsięwzięcia inwestycyjnego "Internat przy Zespole Szkól Zawodowych w Łapanowie''. Umowa została spisana między Dyrekcją Kopalń Skalnych Zarząd we Wrocławiu, a Wojewodą Tarnowskim reprezentowanym przez Kuratora Oświaty i Wychowania w Tarnowie pana Franciszka Szczutowskiego oraz wice kuratora pana Władysława Kudelę. Stosownie do ustaleń strony zobowiązały się do finansowania zadania inwestycyjnego. W zamian za pomoc finansową Kopalnia Skalnych Surowców Drogowych miała korzystać z obiektu w celu organizowania wypoczynku i szkolenia (kolonie, kursy specjalistyczne). Problemem było znalezienie wykonawcy. Na jednej z narad koordynacyjnych ustalono, że Przedsiębiorstwo Budownictwa Rolniczego w Brzesku wykona stan surowy budynku do 15 listopada 1988 roku. Prace przy budowie posuwały się jednak bardzo wolno.
Dnia 27 maja 1990 roku zmarł w Krakowie na zawał serca były dyrektor szkoły pan Michał Ujejski. Pogrzeb odbył się w Bochni.
Dnia 31 sierpnia 1990 roku dyrektor mgr inż. Antoni Bielawski przeszedł na emeryturę. W tym czasie na emeryturę przeszła również wicedyrektor pani Weronika Nowak.
W czerwcu 1990 roku podczas posiedzenia Rady Pedagogicznej odchodzącym na emeryturę dyrektorom podziękował Pan wizytator Kazimierz Martuś za zasługi dla rozwoju szkoły.
Podczas uroczystości zakończenia roku szkolnego w imieniu grona nauczycielskiego oraz pracowników szkoły odchodzących na emeryturę dyrektorów pożegnała wicedyrektor mgr J. Węglarz, a w imieniu młodzieży przewodnicząca Samorządu Szkolnego Anna Kowalska z klasy III Technikum Odzieżowego. A oto fragmenty wygłoszonych pożegnań:
"Panie Dyrektorze, Pani Dyrektor. Takie dni jak ten dzisiejszy zapadają głęboko w pamięci, choć znaczenie ich dostrzega się z perspektywy czasu. Nie chcemy, abyście Państwo ten dzień zapamiętali jako dzień pożegnania ze szkołą. Tę szkołę Wy rozbudowywaliście kształtowaliście jej charakter, dbaliście ojej znaczenie. Tu zostawiliście wiele lat pracy, starań i serca. Mamy nadzieje, ze możemy nadal liczyć na waszą pomoc i radę. Pragniemy abyście nadal interesowali się jej problemami i pomagali nam je rozwiązywać. Skoro wiec dzień dzisiejszy nie jest pożegnaniem niech, więc będzie dniem podziękowania, dniem wyrażenia naszej wielkiej wdzięczności. Dziękujemy wam za dobroć, wyrozumiałość, za to, ze mimo różnych kłopotów i nieporozumień potrafiliście znaleźć mądre rozmazanie, ze stworzyliście szkole się nie tylko w środowisku, lecz w okolicznych województwach".
Na stanowisko dyrektora Zespołu Szkół Zawodowych w Łapanowie został ogłoszony konkurs, który jednak nie przyniósł rozstrzygnięcia. W tej sytuacji Rada Pedagogiczna z dnia l sierpnia 1990 powołało na stanowisko dyrektora dotychczasową wicedyrektorkę panią mgr J. Węglarz, która stwierdziła, że przyjmie tą funkcję, ale na krótki okres czasu, dopóki nie znajdzie się chętny kandydat. Na pierwszym posiedzeniu Rady Pedagogicznej pod koniec sierpnia 1990 roku na stanowisko wicedyrektora powołano panią mgr B. Kowalską i pana mgr J. Wójcika. Kierownikiem warsztatów była mgr M. Śliwa, a zastępcą Zbigniew Szewczyk.
Historycznym wydarzeniem tego roku był powrót religii do szkół zgodnie z instrukcją z 3 sierpnia 1990 roku. W związku z tym Kuria Metropolitalna w Krakowie pismem z dnia 18 sierpnia 1990 roku skierowała ks. mgr Aleksandra Salamona do prowadzenia katechezy w ZSZ w Łapanowie. Instrukcja ta wyprowadzała też trzydniową przerwę na rekolekcje wielkopostne. Ten historyczny moment został podkreślony przez panią mgr Janinę Węglarz na inauguracji roku szkolnego 1990/91. Pani dyrektor serdecznie powitała pierwszego od ponad trzydziestu lat uczącego w szkole księdza, życząc mu dobrej współpracy z gronem nauczycielskim oraz sukcesów w nauczaniu i wychowaniu młodzieży. Serdecznie zostali powitani również byli dyrektorzy pan mgr A Bielawski i pani W. Nów a k zatrudnieni w wymiarze 1/2 etatu.
Szkoła liczyła wówczas 837 uczniów uczących się w 29 oddziałach. Spośród działających organizacji i kół wymienić warto: Spółdzielnia Uczniowska, Samorząd Szkolny, PCK, LOK. Zostały otwarte nowe kierunki kształcenia:>
-Liceum Zawodowe - mechanik maszyn i urządzeń przemysłowych
-Liceum Zawodówce - krawiec konfekcyjne - usługowy.
Trudne warunki lokalowa zmusiły dyrekcję do wynajęcia od księdza proboszcza Marcina Kuligi dwóch sal katechetycznych z przeznaczeniem na sale lekcyjne. Wydzierżawiony również został od Urzędu Gminy budynek "Agronomówki", w którym po modernizacji urządzono dwie sale lekcyjne, szatnię i gabinet pielęgniarki. Zarówno ksiądz proboszcz Marcin Kuliga, jak i Urząd Gminy rozumiejąc trudności finansowe szkoły nie pobierali opłat za wynajmowane lokale, a ksiądz proboszcz nawet za ogrzewanie sal lekcyjnych. Współpraca z księdzem proboszczem jak i z księdzem katechetą A. Salamonem układała się bardzo dobrze. Ksiądz katecheta organizował wspólnie z wychowawcami klas wycieczki oraz stałe wyjazdy maturzystów do Częstochowy oraz na rekolekcje. Wyjazdy te nie były zbyt kosztowne, gdyż szkoła dysponowała własnym autokarem, którego generalny remont przeprowadzono przy dużej pomocy finansowej rodziców a także Urzędu Gminy. Autobusem tym była dowożona młodzież z gminy Żegocina. W tym samym roku młodzież otrzymała sprzęt nagłaśniający przekazany przez dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Kultury w Tarnowie mgr Stanisława Lisa.
W roku 1990 pani dyrektor J. Węglarz wystąpiła z pismem do Kuratorium Oświaty i Wychowania w Tarnowie o wyrażenie zgody na przeprojektowanie trzeciej kondygnacji budowanego internatu na sale lekcyjne, na co kurator Roman Bulanda wyraził zgodę. W grudniu 1991 roku nastąpiło przekazanie placu budowa przez PAROL Brzesko dyrekcji szkoły. Inwestorem zastępczym zostało Przedsiębiorstwo Usług Inwestycyjnych w Tarnowie, które ogłosiło przetarg na budowę III piętra budynku. Przetarg ten wygrało Przedsiębiorstwo Budownictwa Drogowego i Ekologicznego w Łapanowie, którego właścicielem był Jan Kosiba. Nadzór nad inwestycją sprawował mgr inż. Ryszard Trojanowski.
Prace rozpoczęły się w sierpniu 1992 roku. Z upoważnienia dyrektora szkoły mgr J. Węglarz sprawą budowy szkoły zajął się wicedyrektor mgr J. Wójcik. Finansowanie budowy uzależnione było od partycypacji w kosztach Samorządu Gminy. Dzięki staraniom wicedyrektora, pieniącego jednocześnie funkcję Przewodniczącego Rady Gminy w Łapanowie, z budżetu na rok 1992 radni zadeklarowali kwotę 500 mln. złotych. Kurator Oświaty mgr Roman Bulanda zobowiązał się do finansowania budowy, przeznaczając na ten cel dwukrotnie więcej niż Rada Gminy. Na konto budowy wypłynęła również kwota 10 mln. złotych od Rady Gminy w Nowym Wiśniczu. Rada Gminy w Łapanowie przekazała również kwotę 50 mln. złotych na modernizację sali gimnastycznej. Urząd Gminy w Lapanowie służył pomocą finansową także i w następnym roku.
W roku 1992 zmarł nagle na zawiał serca były dyrektor szkoły mgr inż. Antoni Bielawski. Pogrzeb Dyrektora odbył się w Łapanowie z udziałem całej młodzieży i pracowników szkoły oraz przedstawicieli Kuratorium Oświaty w Tarnowie. Zajęcia szkolne na czas pogrzebu zawieszono. Podczas pogrzebu słowa homilii wygłosił ksiądz proboszcz, a na cmentarzu słowa pożegnania w imieniu członków Rady Pedagogicznej, pracowników szkoły oraz emerytów wygłosiła pani dyrektor mgr J. Węglarz. Oto, co powiedziała:
"Przyszło mi dzisiaj spełnić jedną z najtrudniejszych powinności. Bardzo trudno jest przemawiać nad grobem człowieka, z którym przepracowało się kilkanaście lat i który jeszcze dwa lata temu był gospodarzem i nauczycielem naszej szkoły."N on omnis moriar" - Nie -wszystek umrę, powiedział przed setkami lat starożytny poeta rzymski Horacy, który miął świadomość tego, że p rzeź swe czyny i dokonania człowiek stawia sobie trwały pomnik. Myślę, że dyrektor Bielawski pozostawił po sobie ten trwały pomnik. To przecież on był tym, który małą wiejska szkółkę zmienił w szkole kształcąca młodzież w różnych zawodach i specjalnościach. Pełniąc przez 17 lat funkcje dyrektora wybudował nowe - warsztaty, sale gimnastyczną, boiska sportowe, przeprowadził generalny remont szkoły, rozpoczął budowę internatu i domu nauczyciela. Z swoją długoletnią działalność w szkole i w środowisku został uhonorowany odznaczeniami państwowymi, a mianowicie Złotym Krzyżem Zasługi oraz Krzyżem Kawalerskim. Najcenniejsze jest to, że pod jego pedagogicznym nadzorem zdobywało wiedza i wykształcenie wielu młodych ludzi. Pod jego koleżeńskim okiem wielu nauczycieli stawiało pierwsze kroki w tym jakże trudnym zawodzie. Pan Dyrektor był dla nich autorytetem i wychowawcą. Dlatego też dzisiaj pana A. Bielawskiego żegna nie tylko jego najbliższa rodzina, żegnają go również jego byli uczniowie, koleżanki i koledzy, dla których pozostanie zawsze w pamięci jako życzliwy i odpowiedzialny człowiek. Zegnam Cię, więc dzisiaj Dyrektorze w imieniu wszystkich członków Rady Pedagogicznej Zespołu Szkól Zawodowych w Łapanowie oraz emerytów, rencistów, wszystkich pracowników szkoły jako członka wielkiej nauczycielskiej rodziny".
Podsumowując trzyletnią pracę Pani dyrektor mgr J. Węglarz i wicedyrektorów mgr B. Kowalskiej i mgr J. Wójcika stwierdzić należy, że w zakresie poprawy warunków pracy szkoły wykonane zostały następujące zadania:
-wydzierżawienie i adaptacja "Agronomówki" na sale lekcyjne
-modernizacja sali gimnastycznej
-czynienie starań o przeprojektowanie III kondygnacji internatu na sale lekcyjne
-budowa III kondygnacji internatu
-doprowadzenie gazu do obiektów szkolnych
-przeprowadzenie kapitalnego remontu autobusu szkolnego.
W czerwcu 1993 r. został ogłoszony konkurs na stanowisko dyrektora szkoły, w wyniku, którego od l września funkcję tę pełni mgr Jan Wójcik. Wicedyrektorami zostają: mgr Barbara Kowalska oraz mgr Janina Węglarz, a rok później mgr Halina Drąg i mgr Wiesław Węglarz. Od 1998 r. po rezygnacji z funkcji wicedyrektor Haliny Drąg funkcje tę pełni ponownie mgr Janina Węglarz. Kierownikiem warsztatów jest nadal mgr Maria Śliwa, a jej zastępcami kolejno byli: mgr inż. Jan Truś, mgr Jarosław Wiśniewski, Zbigniew Szewczyk, mgr Wiesław Kaleta.
Pan dyrektor na zebraniu Komitetu Rodzicielskiego we wrześni 1993 r. powołał Społeczny Komitet Budowy Internatu-Szkoły. Komitet zaczął czynić starania o środki z Europejskiego Funduszu Rozwoju Wsi Polskiej i starania te zostały uwieńczone sukcesem. Przyznano, bowiem dotację 260 min złotych na dalszą budowę. W grudniu 1993 r. nastąpiło oficjalne przekazanie do użytku części dydaktycznej budynku. 14 lutego 1994 r. młodzież rozpoczęła naukę w nowym budynku szkolnym, w którym znajduje się:
-8 sal lekcyjnych
-gabinety dyrekcji i pokój nauczycielski
-biblioteka szkolna
-biura administracji
W dniu 5 kwietnia 1994 r. odbyło się poświęcenie nowych sal lekcyjnych, którego dokonał ks. mgr Aleksander Salamon. Uroczystość tę zainaugurowała Msza Św. w kościele parafialnym w Łapanowie.
W związku z poprawcą warunków lokalowych szkoła wyprowadziła nowe kierunki kształcenia: Technikum Budowlane, Liceum Zawodowe (murarz), Zasadniczą Szkołę Zawodową (murarz). W zakresie poprawy bazy szkoleniowo-produkcyjnej, dzięki staraniom dyrektora J. Wójcika wykonane zostały następujące zadania:
-otwarcie pracowni komputerowej
-wykończenie i oddanie do użytku trzeciej kondygnacji internatu przebudowanego na sale lekcyjne
-generalny remont "Agronomówki" z przeznaczeniem na świetlicę szkolna i gabinet dla higienistki szkolnej
-podjęcie decyzji o adaptacji całego budynku internatu na szkołę
-zmiana przeznaczenia rozpoczętej budowy Domu Nauczyciela na internat
-remont pomieszczenia kotłowni centralnego ogrzewania przy warsztatach szkolnych i przeznaczenie go na pracownię krawiecką, wyposażenie pracowni w nowoczesne maszyny szwalnicze
-rozpoczęcie adaptacji garażu autobusowego na małą salę gimnastyczną
-rozbudowa sali gimnastycznej o nowe zaplecze przeznaczone na szatnie i sanitariaty dla nauczycieli
-wykonanie nowego ogrodzenia i chodnika przy starym budynku szkoły w ramach pracy dyplomowej kilku uczniów piątej klasy Technikum Budowlanego.
W 1997 r. wstrzymano dalszą budowlę szkoły i przeznaczono 180.000 PLN jako partycypację w kosztach budowa oczyszczalni ścieków i kanalizacji w Łapanowie.
W 1999r. wyprowadzony zostaje nowy podział administracyjny kraju. W dniu 1 stycznia 1999 r. prowadzenie i finansowanie szkoły zostaje przejęte przez Starostwo Powiatowe w Bochni. Dzięki ich pomocy finansowej we wrześniu br. zostały oddane do użytku 4 sale lekcyjne. Szkoła wprowadziła nowe kierunki kształtowania i Liceum Ogólnokształcące, Liceum Ekonomiczne, Zasadnicza Szkoła Zawodowa w zawodzie mechanik pojazdów samochodowych. Młodzież uczyła się wówczas w 34 oddziałach szkolnych dziennych dla dorosłych i 8 dla dorosłych.
18 Września 1999 r. odbyła się podniosła uroczystość 50-lecia istnienia szkoły i nadania jej imienia Jana Pawła II. Uroczystość rozpoczęła msza św. w kościele parafialnym w Łapanowie, którą celebrował ks. kardynał Franciszek Macharski. Homilię wygłosił pierwszy katecheta tej szkoły ks. Infułat Kazimierz, Suder. W trakcie nabożeństwa został poświęcony przez biskupa krakowskiego sztandar szkoły. Po nabożeństwie młodzież wraz z zaproszonymi gośćmi udała się na plac szkolny. Jubileuszowe uroczystości rozpoczęły się od wręczenia dyrektorowi szkoły Janowi Wójcikowi uchwały Rady Powiatu w Bochni o nadaniu Zespołowi Szkół Zawodowych w Łapanowie im. Jana Pawła II. Uchwałę tę wręczył przewodniczący Rady Powiatu Tadeusz Lis. Wśród licznych gości na uroczystość przybyli ks. kardynał Franciszek Macharski, wice-wojewoda małopolski Tadeusz Parchański, kurator Jerzy Lackowski, wice-starosta powiatu Edward Palek, przewodniczący Rady Powiatu Tadeusz Lis, poseł na Sejm RP Janusz Brzeski, komendant powiatowy Policji Tadeusz Orzechowski, wójt Gminy Łapanów Bogusław Wiśniewski, ks. inf. K. Snaler, ks. diakon dekanatu Niegowić Tadeusz Dąbrowski, ks. proboszcz Tadeusz Jarzębak, członek zarządu głównego ZNP Jerzy Surman, oraz wójtowie sąsiednich gmin, liczne grono księży pracujących w tej szkole oraz z sąsiednich parafii, radni powiatu i gminy, absolwenci, młodzież szkolna oraz mieszkańcy Łapanowa i okolic.
W swoim wystąpieniu dyrektor szkoły Jan Wójcik zwracając się do młodzieży i rodziców powiedział: "To wy wspólnie w plebiscycie wybraliście na Patrona Piotra naszych czasów, największy autorytet świata. Wielką rolę w tym, aby Wasze pragnienia stały się rzeczywistością odebrał ks. proboszcz tutejszej parafii Tadeusz Jarzębak. Szkoła nasza wzbogaciła się o nowe symbole i sztandar, pomnik Patrona. Będę Wam one drodzy uczniowie przypominać o ideałach, jakim zobowiązaliście się być wierni". Z okazji jubileusza 50-lecia ZSZ placówka wydała monografię szkoły. Jej autorką była - wicedyrektorka Janina Węglarz.
W roku szkolnym 2001/02 młodzież naszej szkoły uczy się w 27 oddziałach szkoły Dziennej oraz 10 oddz. TZ dla dorosłych. Dzięki Starostwie Powiatowemu w Bochni budowa (przebudowa) szkoły została zakończona we wrześniu 2001 r.
Reforma oświaty niesie za sobą liczne zmiany w strukturze szkolnictwa ponad gimnazjalnego. Baza lokalowa, którą dysponuje obecnie nasza szkoła: 24 sale lekcyjne, 2 pracownie komputerowe, centrum informatyczne z dostępem do Internetu, pełno wymiarowa sala gimnastyczna, boisko sportowe, warsztaty szkolne, pozwoli na otwarcie licznych nowych kierunków kształcenia.
Szkoła dysponuje wysoko kwalifikowaną kadrą pedagogiczną. By sprostać wymaganiom zreformowanej szkoły ponadgimnazjalnej, nauczyciele już od kilku lat uczestniczą w różnych formach doskonalenia organizowanych przez MCDN ODN w Tarnowie, Krakowie, Nowym Sączu. Dwunastu nauczycieli ukończyło lub kontynuuje studia podyplomowe. Jedenastu nauczycieli uzyskało stopień nauczyciela dyplomowanego. Kursy na egzaminatorów CKE "Nowa Matura" ukończyło i uzyskało certyfikaty:
-4 nauczycieli j. polski
-3 nauczycieli matematykę
-1 nauczyciel j. rosyjski
Szkoła nasza jest szkołą otwartą dla wszystkich. Pomni nauk Patrona Jana Pawła II stawiamy na Człowieka. Podmiotowe traktowanie uczniów, szeroka wiedza pedagogiczno-psychologiczna, cierpliwość pedagogów sprawia, że wiele młodzieży tzw. "trudnej" wraca do normalnego życia zrywając z nałogami i z powodzeniem kończy szkołę. Jest to bardzo duże osiągnięcie wychowawcze naszej szkoły.
Redakcja: mgr Janina Węglarz
Aktualności
Podziękowanie
Pragnę dziś bardzo serdecznie podziękować Rodzicom uczniów klas maturalnych za zaangażowanie się w organizację balów studniówkowych i uczestniczenie w nich, a młodzieży za wspaniałą zabawę...
Z wyrazami wdzięczności i szacunku:
Dyrektor Zespołu Szkół im . Jana Pawła II w Łapanowie Maria Plewa
Pragnę dziś bardzo serdecznie podziękować Rodzicom uczniów klas maturalnych za zaangażowanie się w organizację balów studniówkowych i uczestniczenie w nich, a młodzieży za wspaniałą zabawę...
Z wyrazami wdzięczności i szacunku:
Dyrektor Zespołu Szkół im . Jana Pawła II w Łapanowie Maria Plewa
Wybory do Samorządu Uczniowskiego
1 lutego 2012 r. odbyły się w naszej szkole wybory do Samorządu Uczniowskiego.
Nad prawidłowym przebiegiem głosowania czuwały komisje „obwodowe” w składzie:...
1 lutego 2012 r. odbyły się w naszej szkole wybory do Samorządu Uczniowskiego.
Nad prawidłowym przebiegiem głosowania czuwały komisje „obwodowe” w składzie:...
„ ORŁA WRONa NIE POKONA”. Stan wojenny w Krakowie
15 grudnia 2011r. w Krakowie odbyła się Gra Miejska „ ORŁA WRONa NIE POKONA”. Stan wojenny w Krakowie.
Gra została przygotowana przez IPN, Muzeum Historyczne i Śródmiejski Dom Kultury w Krakowie...